"Zgłupiałam.Sądziłam że wyjeżdżamy właśnie po to, żeby nie wchodzić w paradę pozostałym członkom jego rodziny więc skąd ta wzmianka o Carlisle'u? Czemu mieliśmy opuścić Forks, skoro wyprowadzali się pozostali Cullenowie?
Odpowiedzi na te pytanie dały mi oczy Edwarda . Ziały chłodem.Zrobiło mi się niedobrze.
Uświadomiłam sobie, że opacznie go zrozumiałam.
-Mówiąc "wynosimy się" -wyszeptałam-masz na myśli...
-Siebie i swoją rodzinę"
"-Bello - odezwał się ,cyzelując każde słowo z precyzją robota- nie chcę cię brać ze sobą.
Powtórzyłam sobie to zdanie kilkakrotnie w myślach, bo za pierwszym razem nie dotarło do mnie , co Edward stara mi się przekazać. Przyglądał się, jak stopniowo zyskuję pewność.
- Nie ... chcesz... mnie?- Ten fragment najtrudniej było mi przełknąć. Czy naprawdę można było ustawić te trzy słowa w tej kolejności?
- Nie - potwierdził bezlitośnie."
"-No tak, nie mówiłam ci nic o klifie, ale wierz mi, to nie było nic takiego.Poszłam po prostu popływać z Jakiem, takie tam wygłupy. W każdym razie, Rosalie z kolei opowiedziała o skoku Edwardowi i coś tak idiotycznie pokręciła, że wyszło na to, że usiłowałam popełnić samobójstwo. Edward zupełnie się załamał i nie odbierał telefonu, więc Alice zabrała mnie do Los Angeles, bo inaczej, no... nie uwierzyłby, że go nie nabierają.
Byłam z siebie dumna - wszystko układało się w logiczną całość . Miałam nadzieję, że wpadka z klifem nie odwróci zbytnio uwagi ojca od tego wspaniałego osiągnięcia.
- A usiłowałaś popełnić samobójstwo?- spytał zdruzgotany Charli.
- Nie, skąd. Boże broń. To była tylko taka zabawa, kto skoczy z wyższej skały wygrywa i takie tam. Nic takiego. Dzieciaki z La Push w kółko to robią i nic nikomu nigdy się nie stało.
Otrząsnąwszy się z szoku, Charlie dla odmiany się rozzłościł.
- Co cię w ogóle obchodziło, w jakim stanie był ten cały Cullen?!- warkną- Łajdak potraktował cię jak psa, a ty...
- To było kolejne nieporozumienie.
Ojciec znowu dostał niezdrowych wypieków.
-Czy on wrócił na stałe?
-Niw mam sprawdzonych informacji, ale z tego, co wiem, wszyscy wrócili.
Żyła na czole Charliego groźnie zapulsowała.
-Chcę, żebyś trzymała się od niego z daleka, Bello. Nie ufam mu. To kawał drania. Nie pozwolę, żeby znów cię skrzywdził.
-Okej-odparłam, wzruszając ramionami.
-Och-Ojciec zaniemówił na chwilę. Podrapał się pogłowie.
-Sądziłem, że będziesz się stawiać.
-Ależ będę- oznajmiłam patrząc mu prosto w oczy.-Okej czyli "Okej, to się wyprowadzę."
("Księżyc w nowiu")
"-Bzdury! Na to co zrobiłam, nie ma żadnego usprawiedliwienia! On nie ma nad tobą Żadnej przewagi..
-Kochasz go- przypominał mi łagodnie.
Każda komórka w moim ciele rwała się do tego, by móc temu zaprzeczyć.
-Ale ciebie kocham bardziej-wykrztusiłam.
Jeśli chciałam być szczera, nie mogłam mu zaoferować nic lepszego.
- To też wiem. Ale... kiedy cię opuściłem, Bello, zostawiłem cię z otwartą, krwawiącą ranom. To Jackobowi udało się ją zszyć . I po operacji pozostał ślad - u was obojga . Nie jestem pewien , czy to taki rodzaj szwów, które z czasem same się rozpuszczają. Nie winię żadnego z was za to, co sam wymusiłem . Mój postępek może mi wybaczono, ale to nie oznacza jeszcze, że nie miały dosięgnąć mnie jego konsekwencje.
-Powinnam się domyślić, że wynajdziesz jakiś sposób na to, żeby móc próbować wziąć winę na siebie . Proszę,przestań.To nie do zniesienia .
- To jak mam zareagować na to,co się stało?
- Chcę, żebyś wykrzyczał mi w twarz wszystkie wyzwiska, jakie ci tylko przyjdą do głowy, w każdym języku, który znasz. Chcę, żebyś powiedział mi, że się mnie brzydzisz i że chcesz mnie rzucić, a ja padnę ci do stóp i będę się czołgać, i błagać cię, żebyś został.
Westchnął.
- Wybacz, ale nie spełnię twojej prośby.
- To przynajmniej przestań mnie pocieszać . Pozwól mi cierpieć. Zasłużyłam sobie na to.
- Nie ma mowy.
Pokiwałam głową.
- Wiesz co , masz rację. Bądź dalej taki miły. Tak jest chyba jeszcze gorzej. "
("Zaćmienie")