Hymn Motocyklistów

 

                      Podobno czymś zwykłym twór ludzki jest zgoda,

                      Chwała jednak temu, kto wynalazł koło.

                      Miast czterech wystarczą nam tylko te dwa,

                      Radzości w dodatku z nich więcej świat ma.

                      Rumaka kopnięcie czujesz, gdy dasz gaz,

                      To horda szaleńsców w swej najwiekszej z szarż.

                      Na stalowych osłach mkniemy dziś przez kraj,

                      Sławiąc imię tego, kto dał nam ten raj.

                      Krzyk opon wibruje, to bieżnika jęk,

                      Tak właśnie być musi, tego właście chcę!

                      Kolano przy ziemi, tygrysi to skok,

                      Gdy z radosnym rykiem silnika mkniesz w mrok.

                      Od zera do setki w sekundy rwiesz trzy,

                      Runeły granicę, pędzisz ile sił...

                      Zuchwale zakrzyknąc aż wtedy się chce:

                      "Me ciało jak umysł jest szybkie, czyz nie?"

                      Dlaczego w skrajnościach szczęscia szuka człek?

                      Dlaczego czas traci na ryzyka wdzięk?

                      Niekturych głebin nęci nieskończona toń,

                      Drudzy o stroma skałe oprzeć pragną dłoń

                      W niepogodę następni krążą posród fal,

                      Kolejnych zaś nieodparcie wzywa nieba dal.

                      Na motorze rzecz prostą cała zdaje się:

                      żadne zbędne koncepcje nie dogonia Cię.

                      Intesywność sprawia, ży myśli i sny,

                      Zostawiają Cię w spokoju, nie zaskoczą Ci.

                      Przeżycie jest tak silne, że spoczywasz w nim,

                      Podczas gdy srebna strzałka za "dwusetką" lśni.

                      Gdy wszystko wokół przepływa, sztuka cała w tym,

                       By spocząć właśnie w chwili,

                       Bo chwila to Ty.