BANNERY ●Jednorazowa Beta●FF TWILIGHT

Deszcz lał niemiłosiernie uderzając o dachy domów, kawiarni, sklepów i pubów. Zatrzymał się między drobnymi drużkami w kamionce ułożonej nierówno wzdłuż ciemnego chodnika. Ludzie uciekali w ciemnościach między strużkami wody cieknącej z czarnego nieba przyozdobionego tylko tabunami chmur. Nie mniej latarnie pomagały błądzącym w szarej mgle unoszącej się na wysokości kolan.

Na środku starego mostu stała zakapturzona postać. Ciemne końce włosów zebrane w niedbały kosmyk na boku był mokry i spadały z niego małe kropelki. Dłońmi przyodzianymi w skórzane, grube rękawice dotykała poręczy mostu i ostatni raz spojrzała się na wysoką budowlę oświetloną jasnymi światłami. Wieża Eiffla.

Kąciki ust postaci drgnęły ku górze w tajemniczym uśmiechu.

Pomyślała: „ostatni raz. I dalej w świat”. A wtem ruszyła przed siebie przechodząc przez most i skręcając w kolejne paryskie drużki aż nie zauważyła ciepłych świateł bijących z wielkich szyb, na których było przyklejone „Kasyno. Wchodzisz tylko ze szczęściem”. Osoba ta codziennie tam zaglądała, lubiła ciepło i przyjazny klimat. Nawet jeśli bankrutów wyrzucano za drzwi bez szacunku. Biedakami byli ci co wchodzili z pełnymi kieszeniami chcąc wzbogacić się o jeszcze a tymczasem tracili wszystko.

Osoba stanęła przed drzwiami, nasunęła głębiej na głowę kaptur i tuż przed otwarciem drzwi trzepnęła jeszcze ciężkie, długie buciory z deszczu. Jego nos zawładnął zapach tytoniu, cygar, alkoholu i drogich posiłków.

Mężczyzna stojący z boku ubrany w białą koszulę i czarną kamizelkę widząc nowego przybysza twarz uśmiechnął się i witając skierował by zabrać mokre ubranie wierzchnie:

- Dzisiejszy wieczór jest naprawdę bogaty- powiedział rozradowany.

- To dobrze- odrzekł przybysz- … bardzo dobrze.

Czarne oczy niczym dwa, ciemne diamenty błysnęły przyozdobione kolorem byczej krwi, a wtedy to spod kaptura wypuściły się długie, czarne włosy. 

I chociaż twarz drobna, gładka niczym aksamit o ustach pełnych koloru czereśni to widać było zacięcie i charyzmę duszy.

Małymi, acz zwinnymi dłońmi poprawiła szybko czarny kostium składający się z czarnej koszuli, gorsetu i szerokich, materiałowych spodni sprawiających wrażenie na spódnicę w tej samej barwie co oczy.

- Raccrocheur! – usłyszała za sobą męskie wołanie. Odwróciła się a jej bujne, krucze włosy zakręciły się wokół jej twarzy. Dojrzała starych graczy kasyna przy ich standardowym stole. Posłała pełen uśmiech białych jak śnieg zębów, po czym podeszła do nich.

Szpakowaty mężczyzna podał jej zbiór kości. Dziewczyna chuchnęła do swojej piąstki i wyrzuciła kostki na stół. Mężczyźni w tej samej sekundzie wyrazili jęk utraty pieniędzy jak i zachwycenia jej szczęściem.

- Jak zwykle Raccrocheur. Szczęśliwy gracz- usłyszała komentarz podsumowujący Ją. Ktoś ją poklepał po plecach jak swojego .

Jej oczy znów błyszczały podnieceniem i głębią czerwieni krwi.

Nie mogła się doczekać równie tego by uciec z Paryża, jak...  i kolejnej uczty...

 

Raccrocheur- szczęśliwy gracz.

' może i tym razem mi się poszczęści'.